Kaucja
Suma pieniężna wpłacana przez najemcę wynajmującemu jako zabezpieczenie roszczeń z tytułu najmu — głównie zaległości czynszowych i kosztów naprawy szkód — zwracana po zakończeniu najmu i rozliczeniu lokalu.
Zakres: Polska.
Definicja
Zgodnie z art. 6 ustawy o ochronie praw lokatorów, kaucja zabezpieczająca pokrycie należności z tytułu najmu lokalu mieszkalnego, przysługujących wynajmującemu w dniu opróżnienia lokalu, nie może przekraczać dwunastokrotności miesięcznego czynszu obliczonego według stawki obowiązującej w dniu zawarcia umowy.
Kaucja podlega zwrotowi w ciągu miesiąca od dnia opróżnienia lokalu lub nabycia jego własności przez najemcę, po potrąceniu należności wynajmującego z tytułu najmu — w praktyce najczęściej zaległego czynszu oraz kosztów usunięcia szkód wykraczających poza normalne zużycie lokalu.
Ograniczenie wysokości kaucji do dwunastokrotności czynszu dotyczy najmu lokali mieszkalnych objętych ustawą o ochronie praw lokatorów; nie ma odpowiednika ustawowego limitu przy najmie lokali użytkowych, gdzie wysokość kaucji strony ustalają swobodnie.
Przykłady
Przy czynszu 2500 zł miesięcznie wynajmujący może zażądać kaucji maksymalnie w wysokości 30 000 zł, choć w praktyce najczęściej pobierana jest kaucja odpowiadająca jedno- lub dwumiesięcznemu czynszowi.
Po wyprowadzce najemcy wynajmujący potrąca z kaucji koszt zamalowania ścian uszkodzonych ponad zwykłe zużycie, a resztę zwraca w ciągu miesiąca na konto najemcy.
Najemca kwestionuje potrącenie z kaucji za rysę na podłodze, powołując się na protokół zdawczo-odbiorczy sporządzony przy wprowadzce, w którym rysa była już odnotowana.
Jak to wpływa na kupno i sprzedaż
Najemcom opłaca się sporządzić szczegółowy protokół stanu lokalu (najlepiej ze zdjęciami) zarówno przy wprowadzce, jak i wyprowadzce — to główny dowód w razie sporu o potrącenia z kaucji. Wynajmującym opłaca się dokumentować faktyczne koszty napraw (rachunki, faktury), bo samo subiektywne wskazanie kwoty potrącenia bywa łatwe do podważenia.
